Local view for "http://purl.org/linkedpolitics/eu/plenary/2007-04-26-Speech-4-163"

PredicateValue (sorted: default)
rdf:type
dcterms:Date
dcterms:Is Part Of
dcterms:Language
lpv:document identification number
"en.20070426.25.4-163"6
lpv:hasSubsequent
lpv:speaker
lpv:spoken text
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, zoals al eerder is gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@nl3
lpv:spokenAs
lpv:translated text
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@cs1
"Fru formand! Det Zimbabwe, jeg kendte, var et stolt land, som var førende i området og stolt af sin hårdt tilkæmpede frihed, et smukt land, hvor sorte og hvide zimbabwere havde tiltro til fremtiden, og hvor sorte og hvide i fællesskab forsøgte at læge de smertelige sår fra Rhodesia-tidens racisme. Et land, hvor borgerne arbejdede på at opbygge et demokrati. Det står i klar kontrast til det nuværende Zimbabwe og dets rystende statistikker. Den forventede levealder i Zimbabwe er i øjeblikket en af verdens laveste. 37 år for mænd og kun 34 år for kvinder. 80 % af zimbabwerne lever under fattigdomsgrænsen. En tredjedel af befolkningen er flygtet fra landet, og millioner af mennesker har søgt tilflugt i nabolandene. Hver måned vokser dette tal med yderligere 50.000 flygtninge. Landet var engang Afrikas kornlager. Dets økonomi er inden for et årti reduceret med 40 %. Og der er endnu ingen tegn på forbedring. Zimbabwes økonomi reduceres fortsat med 5,7 %, og Zimbabwe er dermed det eneste land i Afrika, hvis økonomi ikke er i vækst. Landet oplever hyperinflation, hvilket tidligere er blevet nævnt, hvorfor det for mange zimbabwere, som er blevet boende i landet trods den massive arbejdsløshed, bliver umuligt at dække de daglige basale behov. EU har helt berettiget besluttet at ramme de zimbabwiske ledere, som med deres statsterror har foranlediget denne nedbrydning, med endnu mere omfattende personlige sanktioner. Som vi alle ved, kræves der en del mere for at finde en udvej. Udvejen er beskrevet i vores fælles beslutningsforslag. Det drejer sig om, hvordan landet kommer videre i perioden efter Mugabe, der beskrives konkrete skridt og foranstaltninger, og der appelleres med rette kraftigt til Mbeki og SADC-landene om, i givet fald med hård hånd, at sætte en stopper for statsterroren og bane vejen for dialog i tiden efter Mugabe. Vi går ind for den bredest mulige opposition mod Mugabe og støtte til Zimbabwe. Vi anmoder Rådet om at anlægge et videre perspektiv, når det gælder sanktionerne. Fokus bør være rettet mod enhver, der bærer ansvar for den stadig mere udtalte nedgang i det engang så stolte land, hvilket også gælder ministre, parlamentsmedlemmer, hærførere, politi og den hemmelige tjeneste samt centralbankchefen. Vi anmoder Det Forenede Kongerige om at udnytte formandskabet i Sikkerhedsrådet til at få sat Zimbabwe på dagsordenen. Afslutningsvis skal det understreges, at det er vores håb, at en styrket Mbeki vil bringe Mugabes styre til ophør. Mugabe må endegyldigt have udspillet sin rolle i Zimbabwe efter næsten tre årtier."@da2
"Frau Präsidentin! Das Simbabwe, das ich kannte, war ein stolzes, in der Region führendes Land, stolz auf seine hart erkämpfte Freiheit, ein schönes Land, in dem schwarze und weiße Simbabwer an die Zukunft glaubten, in dem Schwarze und Weiße die durch den Rassismus in Rhodesien hinterlassenen schmerzhaften Wunden zu heilen versuchten, ein Land, in dem die Bürger am Aufbau einer Demokratie arbeiteten. Im krassen Gegensatz dazu steht das heutige Simbabwe mit seinen erschreckenden Statistiken. Die Lebenserwartung in Simbabwe zählt derzeit weltweit zu den niedrigsten: 37 Jahre für Männer und nicht mehr als 34 Jahre für Frauen; 80 % der Simbabwer leben unterhalb der Armutsgrenze; ein Drittel der Bevölkerung ist aus dem Land geflohen, Millionen Menschen haben in Nachbarländern Zuflucht gesucht, und jeden Monat kommen noch weitere 50 000 Flüchtlinge hinzu. Die Wirtschaft des Landes, das einst als die Kornkammer Afrikas galt, ist im letzten Jahrzehnt um 40 % geschrumpft, und eine Verbesserung ist nicht in Sicht. Die simbabwische Wirtschaft geht um weitere 5,7 % zurück, womit Simbabwe das einzige Land in Afrika ohne positives Wirtschaftswachstum ist. Aufgrund der bereits erwähnten Hyperinflation ist es vielen Simbabwern, die in Simbabwe mit seiner hohen Massenarbeitslosigkeit geblieben sind, nicht möglich, ihre täglichen Grundbedürfnisse zu befriedigen. Die Europäische Union hat zu Recht beschlossen, die Führer Simbabwes, die durch ihren Staatsterror diese katastrophale Situation herbeigeführt haben, mit noch umfassenderen persönlichen Sanktionen zu belegen. Wie wir alle wissen, ist weitaus mehr notwendig, um einen Ausweg zu finden. Dieser Ausweg wird in unserem gemeinsamen Entschließungsantrag dargelegt. Darin werden die Möglichkeiten für einen Übergang des Landes in die Zeit nach Mugabe aufgezeigt, werden konkrete Schritte und Maßnahmen beschrieben und wird zu Recht ein dramatischer Appell an Mbeki und die SADC-Mitglieder gerichtet, dem Staatsterror, notfalls durch rigoroses Vorgehen, einen Riegel vorzuschieben und den Weg für einen Dialog in der Zeit nach Mugabe zu ebnen. Wir stehen hinter einer breitestmöglichen Opposition, die gegen Mugabe und für Simbabwe kämpft. Wir fordern den Rat auf, die Liste der Sanktionen zu erweitern. Gegen jeden, der die Verantwortung dafür trägt, dass dieses einst so stolze Land immer tiefer in eine Abwärtsspirale gerät, muss zur Rechenschaft gezogen werden, einschließlich Minister, Volksvertreter, Armeeführer, Polizei und Geheimdienst sowie des Gouverneurs der Zentralbank. Wir fordern das Vereinigte Königreich auf, seinen Vorsitz im UN-Sicherheitsrat zu nutzen, um das Thema Simbabwe auf die Tagesordnung zu setzen. Abschließend hoffen wir wirklich, dass Mbeki eine noch größere Rolle übernehmen und dem Mugabe-Regime ein Ende bereiten wird, denn nach fast drei Jahrzehnten ist es Zeit, endgültig damit Schluss zu machen."@de9
"Κυρία Πρόεδρε, η Ζιμπάμπουε που γνώριζα ήταν μια υπερήφανη χώρα, η οποία ηγείτο στην περιοχή, υπερήφανη για την ελευθερία της που κέρδισε με αγώνες, μια όμορφη χώρα, όπου οι μαύροι και οι λευκοί κάτοικοί της πίστεψαν στο μέλλον, όπου οι μαύροι και οι λευκοί από κοινού προσπάθησαν να επουλώσουν τις οδυνηρές πληγές του ρατσισμού της εποχής της Ροδεσίας, μια χώρα όπου οι πολίτες εργάστηκαν για την οικοδόμηση της δημοκρατίας. Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τη Ζιμπάμπουε του σήμερα, με τις αποκρουστικές στατιστικές της. Το προσδόκιμο ζωής στη Ζιμπάμπουε είναι σήμερα ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο: 37 έτη για τους άνδρες και το πολύ 34 έτη για τις γυναίκες· το 80% των κατοίκων της Ζιμπάμπουε ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας· το ένα τρίτο του πληθυσμού έχουν φύγει από τη χώρα, εκατομμύρια άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο σε γειτονικές χώρες και ο αριθμός των προσφύγων αυξάνεται κάθε μήνα κατά 50 000. Η οικονομία της χώρας που κάποτε ήταν γνωστή ως ο σιτοβολώνας της Αφρικής, υπέστη ζημία της τάξεως του 40% σε μία δεκαετία, και δεν προβλέπεται βελτίωση. Η οικονομία της Ζιμπάμπουε εξακολουθεί να συρρικνώνεται κατά 5,7%, γεγονός που καθιστά τη Ζιμπάμπουε τη μόνη χώρα στην Αφρική της οποίας η οικονομία δεν αναπτύσσεται. Ο υπερπληθωρισμός, στον οποίο έχει ήδη γίνει αναφορά, καθιστά αδύνατον για τους πολλούς πολίτες της Ζιμπάμπουε που έμειναν στη χώρα, όπου υπάρχει τεράστια ανεργία, να ανταποκριθούν στις καθημερινές βασικές ανάγκες. Η ΕΕ ορθώς αποφάσισε να επιβάλει ακόμη πιο αυστηρές προσωπικές κυρώσεις τους ηγέτες της Ζιμπάμπουε, οι οποίοι, με την κρατική τρομοκρατία τους, έχουν προκαλέσει αυτόν τον βαθμό καταστροφής. Όπως όλοι γνωρίζουμε, χρειάζονται πολλά ακόμη για υπάρξει μια διέξοδος. Αυτή η διέξοδος περιγράφεται στο κοινό μας ψήφισμα. Περιγράφει πώς η χώρα μπορεί να προχωρήσει σε μια μετα-Μουγκάμπε εποχή, περιγράφει συγκεκριμένα βήματα και μέτρα και, ορθώς, απευθύνει δραματική έκκληση προς τον Μπέκι και τα μέλη της Κοινότητας για την Ανάπτυξη της Μεσημβρινής Αφρικής να εμποδίσουν την κρατική τρομοκρατία, με όσο το δυνατόν πιο αυστηρό τρόπο, και να προετοιμάσουν το πεδίο για διάλογο στην μετα-Μουγκάμπε εποχή. Είμαστε εντελώς αντίθετοι στον Μουγκάμπε και υπέρ της Ζιμπάμπουε. Καλούμε το Συμβούλιο να διευρύνει το πεδίο των κυρώσεων. Όποιος ευθύνεται για αυτήν την πιο απότομη στην ιστορία της καθοδική πορεία της χώρας που κάποτε ήταν τόσο υπερήφανη πρέπει να κληθεί να λογοδοτήσει, συμπεριλαμβανομένων υπουργών, εκπροσώπων, αρχηγών του στρατού, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών, καθώς και του διοικητή της κεντρικής τράπεζας. Ζητούμε από το Ηνωμένο Βασίλειο να χρησιμοποιήσει την προεδρία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να συμπεριλάβει τη Ζιμπάμπουε στην ημερήσια διάταξη. Τέλος, πραγματικά ελπίζουμε ότι ο Μπέκι, διαδραματίζοντας έναν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο, θα θέσει τέλος στο καθεστώς Μουγκάμπε, διότι, μετά από σχεδόν τρεις δεκαετίες, είναι καιρός να απαλλαγούμε από αυτό άπαξ διά παντός."@el10
". Madam President, the Zimbabwe that I knew was a proud country, leading in the region, proud of its hard-earned freedom, a beautiful country, where black and white Zimbabweans believed in the future, where black and white together tried to heal the painful wounds of the Rhodesia era’s racism, a country where citizens worked at building a democracy. This is in stark contrast with the Zimbabwe of today, with its appalling statistics. Life expectancy in Zimbabwe is currently one of the world’s lowest: 37 for men and not more than 34 for women; 80% of the Zimbabweans are living below the poverty line; one third of the population have fled the country, with millions of people having sought refuge in neighbouring countries, and 50 000 more refugees being added to their number every month. The economy of the country that was once known as Africa’s grain basket, has plunged by 40% in one decade, and there is no improvement in sight. The Zimbabwean economy is still shrinking by 5.7%, which makes Zimbabwe the only country in Africa whose economy is not growing. The hyperinflation, to which reference has already been made, means it is impossible for the many Zimbabweans who stayed in Zimbabwe, with its mass unemployment, to meet their daily basic needs. The European Union was right to decide to penalise with even more extensive personal sanctions the Zimbabwean leaders, who, with their state terror, have brought about this level of devastation. As we all know, there is a great deal more needed to find a way-out. This way-out is described in our joint resolution. It outlines how the country might go forward into a post-Mugabe era, describes concrete steps and measures, and, rightly, makes a dramatic call on Mbeki and the SADC members to block the door to state terror, with as heavy a hand as necessary, and to clear the path for dialogue in the post-Mugabe era. We are behind the broadest possible opposition to Mugabe and in favour of Zimbabwe. We would ask the Council to extend the scope of the sanctions. Anyone who is responsible for this ever steeper downward spiral in this country that was once so proud must be called to account, including ministers, representatives, army leaders, the police and the secret service, as well as the governor of the central bank. We would ask the United Kingdom to use its presidency in the Security Council to add Zimbabwe to the agenda. Finally, we really do hope that Mbeki, playing an even bigger role, will bring the Mugabe regime to an end, for, after nearly three decades, it is time for it to be done away with for good."@en4
"Señora Presidenta, el Zimbabue que yo conocí era un país orgulloso, líder en la región, orgulloso de la libertad que tanto les había costado conseguir, un país hermoso, donde zimbabuenses negros y blancos creían en el futuro, donde negros y blancos juntos intentaban curar las dolorosas heridas del racismo de la era Rodesia, un país donde los ciudadanos trabajaban para construir una democracia. Es un profundo contraste con el Zimbabue de hoy, con sus espantosas estadísticas. La expectativa de vida en Zimbabue es actualmente una de las más bajas: 37 años para los hombres y no más de 34 para las mujeres; un 80 % de los zimbabuenses viven por debajo de la línea de pobreza; una tercera parte de la población ha huido del país, y millones de personas han buscado refugio en los países vecinos. Cincuenta mil refugiados más se añaden cada mes a esa cifra. La economía del país que antes se conocía como la despensa de cereales de África se ha hundido un 40 % en una década, y no se ven mejoras a la vista. La economía de Zimbabue sigue encogiendo un 5,7 %, lo que hace que Zimbabue sea el único país de África cuya economía no crece. La hiperinflación, a la que ya se ha hecho referencia, significa que es imposible para muchos zimbabuenses que se han quedado en el país, con su desempleo generalizado, satisfacer sus necesidades básicas diarias. La Unión Europea hizo bien al decidir penalizar con sanciones personales cada vez más amplias a los dirigentes zimbabuenses que, con su terror de Estado, han traído consigo este nivel de devastación. Como todos sabemos, se necesita mucho más para encontrar el camino de salida. Este camino de salida se describe en nuestra resolución conjunta. En ella se perfila cómo el país podría avanzar hacia una era posmugabe, describe unos pasos y unas medidas concretas, y, con razón, hace un llamamiento drástico a Mbeki y a los miembros del SADC para que bloqueen la puerta del terror de Estado, con toda la mano dura que haga falta, y allanen el camino del diálogo en la era posmugabe. Respaldamos la oposición más amplia posible en contra de Mugabe y a favor de Zimbabue. Queremos pedir al Consejo que amplíe el alcance de las sanciones. Cualquiera que sea responsable de esta caída en espiral cada vez más profunda en este país que antes se sentía tan orgulloso debe dar cuenta de ello, incluyendo a ministros, representantes, líderes del ejército, la policía y el servicio secreto, así como al gobernador del banco central. Queremos pedir al Reino Unido que utilice su presidencia en el Consejo de Seguridad para que añada el tema de Zimbabue en su agenda. Finalmente, esperamos que Mbeki, desempeñando un papel cada vez más importante, ponga fin al régimen de Mugabe, porque, después de casi tres décadas, ya es hora de que se vaya para siempre."@es21
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@et5
". Arvoisa puhemies, se Zimbabwe, jonka minä tunsin, oli alueellaan johtavassa asemassa oleva ylväs maa, joka oli ylpeä kovalla työllä hankitusta vapaudestaan, kaunis maa, jossa mustat sekä valkoiset zimbabwelaiset suhtautuivat luottavaisesti tulevaisuuteen, jossa mustat ja valkoiset yrittivät yhdessä parantaa Rhodesian ajan rasismin tuskalliset arvet ja jossa kansalaiset työskentelivät yhdessä demokratian luomiseksi. Se on hyvin kaukana tämän päivän Zimbabwesta, jonka tilastot ovat karua luettavaa. Eliniänodote Zimbabwessa on tällä hetkellä yksi maailman alhaisimmista: 37 vuotta miehille ja 34 naisille; 80 prosenttia zimbabwelaisista elää köyhyysrajan alapuolella; kolmasosa kansasta on paennut ulkomaille, miljoonat ihmiset ovat hakeneet turvaa naapurimaista ja näiden pakolaisten lukumäärä lisääntyy 50 000:lla joka kuukausi. Talous tässä maassa, joka tunnettiin ennen Afrikan vilja-aittana, on romahtanut 40 prosenttia kymmenessä vuodessa, eikä parannusta ole näkyvissä. Zimbabwen talous pienentyy yhä 5,7 prosentin vauhdilla, mikä tekee Zimbabwesta Afrikan ainoan valtion, jonka talous ei kasva. Superinflaatio, johon täällä on jo viitattu, tarkoittaa sitä, että monien kotimaahansa jääneiden zimbabwelaisten on suurtyöttömyyden takia mahdotonta tyydyttää päivittäiset perustarpeensa. Euroopan unioni oli oikeassa päättäessään vielä entistäkin kattavimmista henkilökohtaisista pakotteista Zimbabwen johtajia kohtaan, jotka valtionterrorillaan ovat saaneet maan sille hävityksen asteelle, jolla se tällä hetkellä on. Kuten me kaikki tiedämme, ratkaisun löytämiseksi on kuitenkin tehtävä vielä paljon enemmän. Tämä ratkaisu on esitetty yhteisessä päätöslauselmassamme. Siinä korostetaan, miten maa voi kehittyä Mugaben-jälkeisellä kaudella, esitetään konkreettisia toimia ja toimenpiteitä sekä aivan oikeutetusti esitetään tiukka vetoomus Mbekille ja SADC:n jäsenille, että ne tekisivät lopun valtioterrorista, tarvittaessa voimatoimin, sekä avaisivat tien kohti Mugaben-jälkeisen ajan vuoropuhelua. Toivomme mahdollisimman laajaa Mugaben-vastaista ja Zimbabwen tilanteen parantamista ajavaa oppositiota. Pyydämme neuvostoa laajentamaan pakotteiden kirjoa. Kaikki ne, jotka ovat vastuussa tästä yhä jyrkkenevästä alamäestä tässä ennen niin ylväässä maassa, on saatettava vastuuseen, myös ministerit, kansanedustajat, armeijan johtajat, poliisi ja salainen palvelu sekä keskuspankin pääjohtaja. Pyydämme Yhdistynyttä kuningaskuntaa hyödyntämään puheenjohtajuuttaan turvallisuusneuvostossa Zimbabwen lisäämiseksi esityslistalle. Lopuksi haluan todeta toivovamme todella, että presidentti Mbeki, jonka rooli kasvaa koko ajan, saa Mugaben hallinnon kaatumaan, sillä lähes kolmen vuosikymmenen jälkeen sen on aika päättyä lopullisesti."@fi7
". Madame la Présidente, le Zimbabwe que j’ai connu était un pays fier, jouant un rôle majeur dans la région, jaloux de sa liberté durement gagnée, un beau pays, où les Zimbabwéens qu’ils soient noirs ou blancs avaient confiance en l’avenir, où Noirs et Blancs tentaient ensemble de refermer les plaies douloureuses de l’ère de la Rhodésie raciste, un pays où les citoyens travaillaient à la construction d’une démocratie. C’est un contraste saisissant avec le Zimbabwe d’aujourd’hui avec ses épouvantables statistiques. L’espérance de vie au Zimbabwe est actuellement l’une des plus faibles au monde: 37 pour les hommes et pas plus de 34 pour les femmes; 80 % des Zimbabwéens vivent en dessous du seuil de pauvreté; un tiers de la population a fui le pays, des millions de personnes ont cherché refuge dans les pays voisins et, tous les mois, 50 000 réfugiés supplémentaires s’ajoutent à ce chiffre. L’économie du pays, qui était autrefois connu pour être le grenier de l’Afrique, s’est effondrée de 40% en une décennie et il n’y a aucune amélioration en vue. L’économie zimbabwéenne est en récession de 5,7 %, ce qui fait d’elle la seule économie en Afrique qui ne connaît pas la croissance. L’hyperinflation, à laquelle il a déjà été fait référence, signifie qu’il est impossible pour la plupart des Zimbabwéens qui sont restés au Zimbabwe, en raison du chômage de masse, de satisfaire leurs besoins quotidiens fondamentaux. L’Union européenne a eu raison de décider de pénaliser, par le biais de sanctions personnelles encore plus étendues, les dirigeants zimbabwéens qui, en instaurant le règne de la terreur, ont engendré ce niveau de dévastation. Comme nous le savons tous, il faudra beaucoup plus que cela pour sortir de l’impasse. La solution est décrite dans notre résolution commune. Elle expose comment le pays pourrait avancer vers une ère post-Mugabe, elle décrit des mesures et des avancées concrètes, et demande instamment, avec raison, à Mbeki et aux membres de la SADC de fermer la porte au règne de la terreur, avec autant de force que possible, et de préparer la voie au dialogue dans l’ère post-Mugabe. Nous sommes face à la plus large opposition possible à Mugabe et en faveur du Zimbabwe. Nous demanderons au Conseil d’étendre le champ des sanctions. Toute personne responsable de cette spirale descendante de plus en plus rapide, dans ce pays qui fut autrefois si fier, doit rendre des comptes, y compris les ministres, les députés, les dirigeants de l’armée, la police et les services secrets, de même que le gouverneur de la banque centrale. Nous demanderons au Royaume-Uni de profiter de sa présidence du Conseil de sécurité pour ajouter le Zimbabwe à l’ordre du jour. Pour finir, nous espérons vraiment que Mbeki, qui joue un rôle de plus en plus grand, mettra fin au régime de Mugabe car, après quasiment trois décennies, il est temps pour lui d’être aboli pour le bien de tous."@fr8
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@hu11
". Signora Presidente, lo Zimbabwe che conoscevo era un paese orgoglioso, un faro per la regione, fiero della sua sudata libertà, un bel paese, in cui i cittadini, neri e bianchi, credevano nel futuro, in cui neri e bianchi tentavano insieme di curare le dolorose ferite inferte dal razzismo dell’era della Rhodesia, un paese in cui i cittadini si impegnavano a costruire una democrazia. Questa immagine stride con quella dello Zimbabwe odierno, con le sue spaventose statistiche. La speranza di vita in Zimbabwe è oggi una delle più basse al mondo: 37 anni per gli uomini e non più di 34 per le donne; l’80 per cento dei cittadini vive sotto la soglia di povertà; un terzo della popolazione è fuggito dal paese, mentre milioni di persone sono riparati nei paesi confinanti e altri 50 000 scelgono la stessa strada ogni mese. L’economia del paese, un tempo noto come il granaio dell’Africa, si è contratta del 40 per cento in un decennio, e non si prevede alcun miglioramento, anzi sta ulteriormente diminuendo del 5,7 per cento, il che fa dello Zimbabwe l’unico paese dell’Africa con un’economia che non cresce. L’iperinflazione, a cui si è già fatto riferimento, significa che è impossibile per i molti cittadini rimasti nello Zimbabwe, data la disoccupazione di massa, far fronte ai propri bisogni quotidiani fondamentali. L’Unione europea ha fatto bene a decidere di penalizzare con sanzioni personali ancora più severe il gruppo dirigente dello Zimbabwe, i quali, con il terrore di Stato, hanno prodotto questo livello di devastazione. Come tutti sappiamo, resta ancora moltissimo da fare per trovare una via d’uscita. Una strada è indicata nella nostra risoluzione comune e delinea in che modo il paese potrà procedere in un’era post-Mugabe, descrive azioni e misure concrete, invitando, giustamente con forza Mbeki e i membri della SADC a chiudere la porta al terrorismo di Stato con la risolutezza necessaria e a sgomberare la strada al dialogo nell’era post-Mugabe. Siamo a favore della più ampia opposizione possibile a Mugabe e siamo anche a favore dello Zimbabwe. Vorremmo chiedere al Consiglio di espandere l’ambito delle sanzioni. Chiunque sia responsabile di questo sempre più rapido affossamento del paese, una volta così fiero, dev’essere chiamato a renderne conto, ivi compresi ministri, rappresentanti, capi dell’esercito, della polizia e dei servizi segreti, nonché il governatore della banca centrale. Intendiamo chiedere al Regno Unito di utilizzare la sua Presidenza del Consiglio di sicurezza per inserire lo Zimbabwe all’ordine del giorno. Infine, speriamo davvero che Mbeki, svolgendo un ruolo ancora più importante, ponga fine al regime di Mugabe, perché, dopo quasi tre decenni, è giunto il momento di sbarazzarsene una volta per tutte."@it12
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@lt14
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@lv13
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@mt15
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@pl16
". Senhora Presidente, O Zimbabué que eu conheci era um país orgulhoso, que pontificava na região, que se prezava pela sua liberdade que tanto tinha custado a conquistar, um país lindo, onde brancos e negros acreditavam no futuro, onde ambas as raças procuravam em conjunto sarar as feridas dolorosas deixadas pelo racismo da era rodesiana, um país onde os cidadãos trabalhavam na construção de uma democracia. Isto contrasta de modo flagrante com o Zimbabué actual, que apresenta estatísticas chocantes. A esperança de vida no Zimbabué é actualmente uma das mais baixas do mundo, situando-se em 37 anos para os homens e 34 anos para as mulheres; 84% dos zimbabueanos vivem abaixo do limiar de pobreza; um terço da população fugiu do país; milhões de pessoas procuram refúgio em países vizinhos, e a este número juntam-se mais 50 000 refugiados por mês. A economia do país, outrora conhecido como o celeiro de África, decaiu vertiginosamente em 40% no espaço de uma década, e não há sinais de qualquer melhoria. A sua economia ainda se está a contrair, à taxa de 5,7%, o que faz do Zimbabué o único país de África cuja economia não se encontra em crescimento. A hiperinflação, à qual já se fez referência, implica que é impossível para muitos dos zimbabueanos que permaneceram no seu país satisfazerem as suas necessidades básicas devido ao desemprego maciço. A União Europeia tinha razão quando decidiu penalizar com sanções pessoais ainda mais amplas os líderes do Zimbabué, os quais, com o seu terrorismo de Estado, provocaram este grau de devastação. Como todos sabemos, ainda há muito a fazer para se encontrar uma saída. Essa saída vem descrita na nossa resolução conjunta, que explica como é que o país pode avançar para uma era pós-Mugabe, descreve passos e medidas concretas, e, com razão, faz um apelo dramático ao Presidente Mbeki e aos membros da SADC para bloquearem a porta do terrorismo de Estado, com mão tão pesada quanto necessária, e para abrirem a via do diálogo numa era pós-Mugabe. Apoiamos firmemente a mais ampla oposição possível a Mugabe e estamos solidários com o Zimbabué. Instamos o Conselho a alargar o âmbito das sanções. Os responsáveis pelo crescente descambar deste país outrora tão orgulhoso terão de ser responsabilizados, incluindo ministros, representantes, líderes do exército, a polícia e os serviços secretos, assim como o governador do banco central. Solicitamos ao Reino Unido que utilize a sua presidência no Conselho de Segurança para acrescentar o Zimbabué à sua agenda. Finalmente, esperamos verdadeiramente que o Presidente Mbeki, desempenhando um papel ainda de maior vulto, ponha fim ao regime de Mugabe, pois, passadas quase duas décadas, chegou a altura de lhe pôr termo de uma vez para sempre."@pt17
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@ro18
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@sk19
"Voorzitter, het Zimbabwe dat ik kende, was een trots land, leidend in de regio, trots op zijn zwaarbevochten vrijheid, een mooi land, waar zwarte en blanke Zimbabwanen geloofden in de toekomst, waar zwart en blank samen probeerden de pijnlijke racistische wonden uit de Rhodesië-periode te boven te komen. Een land waar burgers werkten aan de opbouw van een democratie. En dan nu het Zimbabwe met de harde cijfers van vandaag. De levensverwachting in Zimbabwe is tegenwoordig een van de laagste ter wereld: 37 jaar voor mannen en niet meer dan 34 jaar voor vrouwen. 80% van de Zimbabwanen leeft beneden de armoedegrens. Een derde van de bevolking is het eigen land ontvlucht, miljoenen mensen hebben hun toevlucht gezocht in buurlanden. Elke maand komen daar nog eens 50.000 vluchtelingen bij. De economie van het land, dat ooit de graanschuur van Afrika was, is in één decennium met 40% gekrompen. Verbetering is nog niet in zicht. De Zimbabwaanse economie krimpt nog steeds met 5,7% en Zimbabwe is daarmee het enige land in Afrika waar de economie níet groeit. Er heerst een hyperinflatie, 't is eerder gezegd, waardoor het vele Zimbabwanen die in Zimbabwe met die massale werkloosheid zijn blijven wonen, onmogelijk wordt gemaakt in hun dagelijkse basisbehoeften te voorzien. Terecht heeft de Europese Unie besloten om de Zimbabwaanse leiders, die met hun staatsterreur deze afbraak tot stand hebben gebracht, met nog uitgebreidere persoonlijke sancties te treffen. Zoals we allemaal weten, is er heel wat meer nodig om een uitweg te vinden. Die uitweg wordt beschreven in onze gezamenlijke resolutie. Die gaat over transitie in de periode na Mugabe, beschrijft concrete stappen en acties en zet terecht in op een dramatisch beroep op Mbeki en de SADC-leden om de deur van de staatsterreur, desnoods hardhandig, te blokkeren en de weg voor dialoog in de post-Mugabe-periode te openen. Voorzitter, we staan achter een zo breed mogelijke oppositie tegen Mugabe en voor Zimbabwe. We vragen de Raad om het gezichtsveld van de sancties uit te breiden. Eenieder die verantwoordelijkheid draagt voor de steeds harder afglijdende kant in dit ooit zo trotse land, moet worden aangepakt, inclusief ministers, afgevaardigden, legerleiders, de politie en de geheime dienst, en de gouverneur van de centrale bank. We vragen Engeland om haar voorzitterschap in de Veiligheidsraad te gebruiken om Zimbabwe op de agenda te zetten. Voorzitter, tot slot, we hopen werkelijk dat Mbeki met een nog grotere rol het Mugabe-regime ten einde zal brengen. De rol van Mugabe in Zimbabwe moet na bijna drie decennia voorgoed zijn uitgespeeld."@sl20
". Fru talman! Det Zimbabwe som jag kände var ett stolt land, ledande i regionen, stolt över sin med möda förvärvade frihet, ett vackert land där svarta och vita zimbabwier trodde på framtiden, där svarta och vita tillsammans försökte läka de smärtsamma såren från Rhodesiatidens rasism, ett land där medborgarna arbetade på att bygga upp en demokrati. Detta står i skarp kontrast till dagens Zimbabwe med en skrämmande statistik. Den förväntade livslängden i Zimbabwe är för närvarande en av de lägsta i världen: 37 år för män och inte mer än 34 år för kvinnor, 80 procent av zimbabwierna lever under existensminimum, en tredjedel av befolkningen har flytt från landet i och med att miljontals människor har sökt sin tillflykt i grannländerna och deras antal ökar med ytterligare 50 000 flyktingar varje månad. Ekonomin i det land som en gång var känt som Afrikas kornbod har rasat med 40 procent på ett decennium och det finns inga tecken på någon förbättring. Den zimbabwiska ekonomin krymper fortfarande med 5,7 procent vilket gör att Zimbabwe är det enda landet i Afrika där ekonomin inte växer. Hyperinflationen, som redan har nämnts, innebär att det är omöjligt för alla de zimbabwier som har stannat i Zimbabwe att under den rådande massarbetslösheten uppfylla sina elementära dagliga behov. Europeiska unionen gjorde rätt i att straffa de zimbabwiska ledarna med ännu mer vittgående personliga sanktioner eftersom de med sin statsterror har åstadkommit denna omfattande ödeläggelse. Som vi alla vet krävs det mycket mer för att hitta en väg ut ur detta. Denna utväg beskrivs i vår gemensamma resolution. Där anges huvuddragen för hur landet skulle kunna gå vidare till en ny era efter Mugabe, där beskrivs konkreta steg och åtgärder, och med rätta görs en dramatisk vädjan till Mbeki och medlemmarna i SADC att spärra vägen för statsterrorn med så hårda tag som det krävs och att bana väg för en dialog under tiden efter Mugabe. Vi står bakom den bredast tänkbara oppositionen mot Mugabe och är för Zimbabwe. Vi ber rådet att utöka sanktionernas omfattning. Var och en som har ansvar för denna allt brantare negativa spiral i detta land som en gång var så stolt måste ställas till svars, inklusive ministrar, företrädare för landet, arméledare, polisen och underrättelsetjänsten liksom chefen för centralbanken. Vi ber Förenade kungariket att utnyttja sitt ordförandeskap i säkerhetsrådet till att föra upp Zimbabwe på dagordningen. Slutligen hoppas vi verkligen att Mbeki, genom att spela en ännu viktigare roll kommer att få slut på Mugabes regim eftersom det efter nästan tre decennier är dags att göra slut på den för gott."@sv22
lpv:unclassifiedMetadata
"Margrietus van den Berg,"18,5,20,15,1,19,14,16,11,3,13
"namens de PSE-Fractie"18,5,20,15,1,19,14,16,11,3,13

Named graphs describing this resource:

1http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Czech.ttl.gz
2http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Danish.ttl.gz
3http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Dutch.ttl.gz
4http://purl.org/linkedpolitics/rdf/English.ttl.gz
5http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Estonian.ttl.gz
6http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Events_and_structure.ttl.gz
7http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Finnish.ttl.gz
8http://purl.org/linkedpolitics/rdf/French.ttl.gz
9http://purl.org/linkedpolitics/rdf/German.ttl.gz
10http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Greek.ttl.gz
11http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Hungarian.ttl.gz
12http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Italian.ttl.gz
13http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Latvian.ttl.gz
14http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Lithuanian.ttl.gz
15http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Maltese.ttl.gz
16http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Polish.ttl.gz
17http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Portuguese.ttl.gz
18http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Romanian.ttl.gz
19http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Slovak.ttl.gz
20http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Slovenian.ttl.gz
21http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Spanish.ttl.gz
22http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Swedish.ttl.gz
23http://purl.org/linkedpolitics/rdf/spokenAs.ttl.gz

The resource appears as object in 2 triples

Context graph