Local view for "http://purl.org/linkedpolitics/eu/plenary/2006-12-13-Speech-3-063"

PredicateValue (sorted: default)
rdf:type
dcterms:Date
dcterms:Is Part Of
dcterms:Language
lpv:document identification number
"en.20061213.4.3-063"6
lpv:hasSubsequent
lpv:speaker
lpv:spoken text
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του «absorption capacity» ή «integration capacity», δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός «strict conditionality», δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@el10
lpv:spokenAs
lpv:translated text
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@cs1
"Hr. formand! Jeg vil gerne påpege fire ting. For det første eksisterer der en myte - for det er en myte - om, at udvidelse og uddybning er modsætninger. I virkeligheden er det udvidelsen, der siden begyndelsen af 1980'erne har givet os større dybde: strukturfonde, ØMU, større samarbejde om bekæmpelse af organiseret kriminalitet, indvandring og fred i verden. Derfor bør den fortsætte. Den anden ting drejer sig selvfølgelig om Vestbalkan. Det glæder mig, at der ikke sættes spørgsmålstegn ved landenes optagelsesproces, og det bør der heller ikke. For det tredje er der historien omkring EU's kapacitet til at optage nye medlemmer eller integrationskapacitet, dvs. evnen til at optage nye lande. Mine damer og herrer! Dette er Europas pligt. Pligt! Ligesom Københavnskriterierne er de andre landes pligt. Vi er ikke som journalister og statistikere, der overvåger, om kapaciteten er der eller ikke. Vi er nødt til at skabe den, så vi netop kan skabe mulighed for vellykkede nye udvidelser. Den fjerde ting drejer sig om Tyrkiet. Jeg er ked af den købslåen, der har været de seneste dage. Selv om Kommissionen taler om nødvendigheden af dvs. klare betingelser, sender den det modsatte signal i Tyrkiets tilfælde. Den lægger ikke direkte pres på landet for at få det til at overholde sin forpligtelse med hensyn til protokollen, den lægger ikke pres på det for at få det til at anerkende det ene af de 25 medlemsstater, Cypern, den forsøger at handle om at få åbnet en, to eller tre havne og ignorerer fuldstændig problemets rod, som er en militærbesættelse, der tilsidesætter alle de europæiske principper, som vi påstår skal gælde, for at der kan ske en udvidelse. Jeg opfordrer indtrængende Kommissionen til at rette sin indsats ind, så den vender tilbage til de grundlæggende ting. Der skal være en tidsplan og stilles krav til Tyrkiet til gavn for Tyrkiet selv og demokraterne i landet."@da2
"Herr Präsident! ich möchte vier Punkte ansprechen: Erstens, da gibt es das Märchen – denn es ist ein Märchen –, dass Erweiterung und Vertiefung sich widersprechen. Tatsache ist doch, dass es die Erweiterung ist, die uns seit Anfang der 1980er Jahre zu einer weiteren Vertiefung gezwungen hat, ich verweise hier auf die Strukturfonds, die WWU und die verstärkte Zusammenarbeit mit dem Ziel der Bekämpfung des organisierten Verbrechens, der Bewältigung der Migration und der Gewährleistung des Friedens auf der Welt. Deshalb muss sie fortgesetzt werden. Der zweite Punkt betrifft natürlich den westlichen Balkan. Ich freue mich, dass der Prozess der Integration dieses Gebiets weder in Frage gestellt wird noch in Frage gestellt werden soll. Drittens, die Geschichte von der „Aufnahmefähigkeit“ bzw. der „Integrationsfähigkeit“, womit wir die Möglichkeit meinen, dass neue Länder beitreten können. Das ist die Pflicht Europas. Seine Verpflichtung. Genauso wie die Kriterien von Kopenhagen eine Verpflichtung für die anderen Länder sind. Wir sind keine Journalisten oder Statistiker, die beobachten, ob diese Fähigkeit vorhanden ist oder nicht. Wir müssen sie entwickeln, eben damit wir neue Erweiterungen ermöglichen. Der vierte Punkt betrifft die Türkei. Wie bedauerlich war dieses Gefeilsche, das ich in den letzten Tagen miterleben musste. Während die Kommission sonst über die Notwendigkeit „strenger Konditionalität“, also eindeutiger Bedingungen, spricht, sendet sie im Falle der Türkei eine widersprüchliche Botschaft aus. Sie übt keinen direkten Druck auf sie aus, damit sie ihre Verpflichtungen in Bezug auf das Protokoll einhält, sie übt keinen Druck auf sie aus, damit sie einen der 25 Mitgliedstaaten, Zypern, anerkennt; sie feilscht darum, ob nun ein, zwei oder drei Häfen geöffnet werden, und ignoriert dabei vollkommen die Wurzel des Problems, nämlich die militärische Besatzung, die gegen sämtliche europäischen Werte verstößt, die unserer Auffassung nach im Hinblick auf die Erweiterung gestärkt werden sollen. Ich fordere die Kommission dringend auf, dieses ganze Projekt noch einmal an seinen Anfang zurückzufahren, das heißt einem Zeitplan zu folgen und der Türkei Forderungen zu stellen, was der Türkei selbst und den Demokraten dort zugute kommen wird."@de9
"Mr President, I should like to make four points: Firstly, there is a myth – because it is a myth – that enlargement and deepening are conflicting states. In fact, since the beginning of the 1980s, it is this enlargement which has imposed further deepening on us: Structural Funds, EMU and greater cooperation in order to combat organised crime, immigration and peace in the world. That is why it must continue. The second point naturally concerns the Western Balkans. I am delighted that the process of their integration is not being questioned, nor should it. Thirdly, the saga of 'absorption capacity' or 'integration capacity', by which we mean the capacity for new countries to accede. This is Europe's obligation. Its obligation. Just as the Copenhagen criteria are an obligation for the other countries. We are not like journalists or statisticians monitoring whether this capacity exists or does not exist. We must create it, precisely in order to allow further enlargement. The fourth point concerns Turkey. What a pity about the haggling I have witnessed over recent days. While the Commission talks about the need for 'strict conditionality', meaning clear preconditions, in the case of Turkey it is sending out a conflicting message. It does not exert pressure on it directly to apply its obligation concerning the protocol, it does exert pressure on it to recognise one of the 25 Member States, Cyprus; it haggles over whether one or two or three ports will open, completely ignoring the root of the problem, which is a military occupation that infringes all the European values that we maintain should be strengthened for the purpose of enlargement. I call on the Commission, intensely, to get this effort back to basics with a timetable and demands on Turkey, for the benefit of Turkey itself and the democrats in that country."@en4
"Señor Presidente, quisiera hacer cuatro observaciones: en primer lugar, existe el mito –porque es un mito– de que la ampliación y la profundización son situaciones conflictivas. De hecho, desde el comienzo de la década de los ochenta, la ampliación es la que nos ha impuesto más profundización: Fondos Estructurales, Unión Económica y Monetaria y mayor cooperación para combatir el crimen organizado, inmigración y paz en el mundo. Por eso debe continuar. La segunda observación afecta por supuesto a los Balcanes Occidentales. Me complace que no se cuestione el proceso de su integración, pues no puede cuestionarse. En tercer lugar, la epopeya de la «capacidad de absorción» o la «capacidad de integración» por la que nos referimos a la capacidad de acceder de los nuevos países. Esta es la obligación de Europa. Su obligación. Igual que los principios de Copenhague son una obligación para los demás países. No somos como periodistas o estadísticos que controlan si esta capacidad existe o no existe. Debemos crearla, precisamente para permitir posteriores ampliaciones. La cuarta observación se refiere a Turquía. Qué pena de discusión de la que he sido testigo en los últimos días. Mientras que la Comisión habla de la necesidad de una «estricta condicionalidad», refiriéndose a claros requisitos previos, en el caso de Turquía está enviando un mensaje contradictorio. No ejerce presión sobre ella directamente para que cumpla sus obligaciones relativas al protocolo, ejerce presión sobre ella para que reconozca a uno de los 25 Estados miembros, Chipre; discute sobre si estarán abiertos uno, dos o tres puertos, ignorando completamente la raíz del problema: que se trata de una ocupación militar que infringe todos los valores europeos que mantenemos deben reforzarse a efectos de la ampliación. Ruego encarecidamente a la Comisión, que recupere los principios básicos con un calendario y peticiones a Turquía, en beneficio de la propia Turquía y de los demócratas de ese país."@es20
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@et5
"Arvoisa puhemies, haluan esittää neljä huomiota. Ensinnäkin on olemassa myytti – kyseessä on todellakin myytti – siitä, että laajentuminen ja syveneminen ovat vastakkaisia tiloja. Itse asiassa juuri laajentuminen on 1980-luvun alun jälkeen pakottanut meidät syventämään unioniamme sellaisissa asioissa kuin rakennerahastot, EMU, tehostettu yhteistyö järjestäytyneen rikollisuuden vastaisissa toimissa sekä siirtolaisuus ja maailmanrauha. Siksi laajentumisen on jatkuttava. Toinen huomioni koskee tietenkin Länsi-Balkania. Olen ilahtunut siitä, ettei maiden integroitumisprosessia kyseenalaisteta, eikä sitä pitäisikään kyseenalaistaa. Kolmanneksi on olemassa myytti "vastaanottovalmiudesta" tai "integraatiovalmiudesta", joilla tarkoitamme uusien maiden liittymisvalmiuksia. Ne ovat EU:n velvollisuus – aivan samoin kuin Kööpenhaminan kriteerit ovat muiden maiden velvollisuus. Me emme ole kuin toimittajat ja tilastotieteilijät, jotka seuraavat, onko näitä valmiuksia olemassa vai ei. Meidän on luotava valmiudet juuri siksi, että laajentuminen voisi jatkua. Neljäs huomio koskee Turkkia. On ollut todella harmillista joutua seuraamaan viime päivien kinastelua. Komissio puhuu "tiukan ehdollisuuden" tarpeesta tarkoittaen selkeitä ennakkoehtoja, mutta Turkin tapauksessa sen lähettämä viesti on ristiriitainen. Komissio ei painosta Turkkia suoraan noudattamaan pöytäkirjaa koskevaa velvollisuuttaan, se painostaa sitä tunnustamaan yhden 25 jäsenvaltiosta, Kyproksen. Se kinastelee siitä, avataanko yksi, kaksi vai kolme satamaa, mutta ei huomaa lainkaan ongelman ydintä, sotilaallista miehitystä, joka loukkaa kaikkia niitä eurooppalaisia arvoja, joita meidän mielestämme pitäisi vahvistaa laajentumista silmällä pitäen. Vetoan voimakkaasti komissioon, jotta se saattaisi hankkeen takaisin raiteilleen ja asettaisi Turkille aikataulun ja vaatimuksia, joista hyötyvät sekä Turkki itse että maan demokraatit."@fi7
"Monsieur le Président, je voudrais faire quatre remarques. Premièrement, dire que l’élargissement et l’approfondissement sont antinomiques c’est créer un mythe - parce que c’est un mythe. En fait, depuis le début des années 1980, c’est cet élargissement qui nous a imposé un approfondissement: les Fonds structurels, l’Union économique et monétaire et une plus grande coopération pour lutter contre la criminalité organisée, l’immigration et pour la paix dans le monde. Nous devons donc poursuivre sur la même voie.. La deuxième remarque concerne naturellement les Balkans occidentaux. Je me réjouis que le processus de leur intégration ne soit pas contesté. Il n’a d’ailleurs pas lieu de l’être. Troisièmement, la saga de la «capacité d’absorption» ou de la «capacité d’intégration», par laquelle nous entendons la capacité d’accueillir de nouveaux pays. C’est l’obligation de l’Europe. Son obligation. Tout comme les critères de Copenhague sont une obligation pour les autres pays. Nous ne sommes pas comme des journalistes ou des statisticiens qui relèvent l’existence ou non de cette capacité. Nous devons la créer, précisément afin de permettre un nouvel élargissement. La quatrième remarque porte sur la Turquie. Quel dommage d’être le témoin du marchandage de ces derniers jours. Alors que la Commission parle de la nécessité d’une «conditionnalité stricte», à savoir des conditions préalables claires, dans le cas de la Turquie elle envoie un message contradictoire. Elle n’exerce pas directement de pression sur ce pays pour qu’il applique son obligation concernant le protocole, elle ne fait pas pression sur lui pour qu’il reconnaisse un des 25 États membres, Chypre. Elle marchande pour savoir si un, deux ou trois ports seront ouverts, ignorant complètement la racine du problème, à savoir une occupation militaire qui enfreint toutes les valeurs européennes dont nous pensons par ailleurs qu’elles devraient être renforcées dans le but de l’élargissement. J’insiste intensément pour que la Commission fasse porter ses effort sur l’essentiel, avec un calendrier et des exigences concernant la Turquie, pour le bien de la Turquie elle-même et des démocrates de ce pays."@fr8
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@hu11
"Signor Presidente, vorrei fare quattro osservazioni. In primo luogo, vi è il mito – perché di un mito si tratta – che l’allargamento e l’approfondimento siano condizioni conflittuali. In realtà, sin dall’inizio degli anni ’80 è stato l’allargamento a imporre un maggiore approfondimento: Fondi strutturali, UEM e maggiore cooperazione per la lotta alla criminalità organizzata, l’immigrazione e la pace nel mondo. Questo è il motivo per cui deve proseguire. La seconda osservazione ovviamente riguarda i Balcani occidentali. Sono lieto che il processo di integrazione di quei paesi non sia messo in discussione, né dovrà esserlo. In terzo luogo, la saga della “capacità di assorbimento” o “capacità di integrazione”, con cui intendiamo la capacità di accogliere nuovi paesi. Si tratta di un obbligo dell’Europa. Il suo obbligo. Proprio come i criteri di Copenaghen sono un obbligo per gli altri paesi. Non siamo giornalisti o esperti di statistica che verificano se questa capacità esista o meno. Dobbiamo crearla, proprio per permettere ulteriori allargamenti. La quarta osservazione riguarda la Turchia. E’ un vero peccato aver dovuto assistere ai mercanteggiamenti degli ultimi giorni. La Commissione parla di “rigorosa applicazione della condizionalità”, cioè di requisiti essenziali chiari, ma nel caso della Turchia trasmette un messaggio ambiguo. Non esercita pressioni dirette sulla Turchia perché rispetti il suo obbligo derivante dal protocollo, non esercita pressioni perché riconosca uno dei 25 Stati membri, Cipro; mercanteggia sull’apertura di uno, due o tre porti, ignorando totalmente la causa del problema, cioè un’occupazione militare che infrange tutti i valori europei che affermiamo di voler rafforzare ai fini dell’allargamento. Esorto con vigore la Commissione a concentrare i suoi sforzi sugli aspetti fondamentali, con un calendario e con richieste precise alla Turchia, nell’interesse della Turchia stessa e dei democratici di quel paese."@it12
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@lt14
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@lv13
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@mt15
"Mijnheer de Voorzitter, ik wilde op vier punten wijzen. Ten eerste, is er het sprookje - want het is een sprookje - dat uitbreiding en uitdieping haaks op elkaar staan. In werkelijkheid was het de uitbreiding die ons vanaf het begin van de jaren tachtig dwong tot de grootste uitdieping: structuurfondsen, EMU, grotere samenwerking bij de aanpak van de georganiseerde misdaad, immigratie en vrede in de wereld. Daarom moet de uitbreiding worden voortgezet. Mijn tweede opmerking gaat natuurlijk over de Westelijke Balkan. Het verheugt mij dat het toetredingsproces met deze landen niet in twijfel wordt getrokken; dat mag ook niet. Ten derde de geschiedenis van de "absorption capacity" of "integration capacity", dat wil zeggen van het vermogen om nieuwe landen op te nemen. Vrienden, dit is Europa’s plicht; dit is een plicht! Net als voor de andere landen de criteria van Kopenhagen een plicht zijn. Wij zitten hier niet als journalisten of statistici die nagaan of dit vermogen er wel is. Wij moeten dat vermogen creëren, juist omdat wij moeten zorgen voor succesvolle nieuwe uitbreidingen. Het vierde punt betreft Turkije. Het spijt mij dat er de afgelopen dagen een koehandel is geweest. De Commissie spreekt over de noodzaak van een "strict conditionality", dat wil zeggen van duidelijke voorwaarden, maar in het geval van Turkije geeft zij tegenstrijdige boodschappen. Zij oefent geen rechtstreekse druk uit om Turkije ertoe aan te zetten zijn verplichting inzake het protocol na te komen. Zij oefent ook geen druk uit om Turkije te dwingen een van de vijfentwintig lidstaten, Cyprus, te erkennen, en zij drijft een koehandel over de opening van een, twee of drie havens. Daarbij verliest zij echter de wortel van het probleem uit het oog en dat is de militaire bezetting, waarmee alle Europese waarden worden geschonden die naar wij zeggen geëerbiedigd moeten worden om te kunnen uitbreiden. Daarom vraag ik de Commissie uitdrukkelijk om in deze inspanning terug te keren naar het begin, naar de wortel. Dat betekent: tijdschema’s, eisen aan Turkije, in het belang van Turkije zelf en in het belang van de democraten in dit land."@nl3
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@pl16
"Senhor Presidente, gostaria de fazer quatro observações: Em primeiro lugar, há esse mito – porque é de um mito que se trata – de que alargamento e aprofundamentos são estados antagónicos. De facto, desde o início da década de 1980, foi esse alargamento que nos impôs um maior aprofundamento: Fundos Estruturais, UEM e maior cooperação para combater a criminalidade organizada e a imigração e instaurar a paz no mundo. É por isso que deve continuar. A segunda observação, naturalmente, diz respeito aos Balcãs Ocidentais. Apraz-me constatar que o processo da sua integração não é posto em causa, nem deve sê-lo. Em terceiro lugar, a saga da "capacidade de absorção" ou "capacidade de integração", ou seja, a capacidade para acolhermos novos países. Essa é uma obrigação da Europa. Uma obrigação. E os critérios de Copenhaga são uma obrigação para os outros países. Não somos como os jornalistas ou estatísticos que andam a ver se essa capacidade existe ou não. Nós temos de a criar, justamente para permitir novos alargamentos. A quarta observação refere-se à Turquia. Como é lamentável esse regateio a que assisti nos últimos dias. Embora a Comissão fale da necessidade de uma "condicionalidade estrita", referindo-se a condições prévias claras, no caso da Turquia está a enviar uma mensagem em sentido contrário. Não pressiona directamente a Turquia para que cumpra a sua obrigação relativamente ao protocolo, não a pressiona para que reconheça um dos 25 Estados-Membros, Chipre; regateia a abertura de um dois ou três portos, ignorando por completo que a raiz do problema está numa ocupação militar que viola todos os valores europeus que afirmamos deverem ser reforçados para o alargamento seja possível. Apelo vivamente à Comissão para que retome este esforço no essencial com um calendário e exigências à Turquia, para o bem da própria Turquia e dos democratas daquele país."@pt17
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@sk18
"Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επισημάνω τέσσερα σημεία: Πρώτον, υπάρχει ένας μύθος - γιατί είναι μύθος - ότι η διεύρυνση και η εμβάθυνση είναι αντικρουόμενες καταστάσεις. Στην πραγματικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είναι η διεύρυνση αυτή η οποία μας επέβαλε μεγαλύτερη εμβάθυνση: διαρθρωτικά ταμεία, ΟΝΕ, μεγαλύτερη συνεργασία για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, της μετανάστευσης, της ειρήνης στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρέπει να συνεχιστεί. Το δεύτερο σημείο αφορά φυσικά τα Δυτικά Βαλκάνια. Χαίρομαι που δεν τίθεται εν αμφιβόλω η διαδικασία της ένταξής τους, ούτε πρέπει. Τρίτον, η ιστορία του "absorption capacity" ή "integration capacity", δηλαδή η δυνατότητα να εντάσσουμε νέες χώρες. Αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η υποχρέωση της Ευρώπης. Υποχρέωση! Όπως υποχρέωση για τις άλλες χώρες είναι τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Εμείς δεν παρακολουθούμε σαν δημοσιογράφοι ή σαν στατιστικολόγοι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει αυτού του είδους η δυνατότητα. Πρέπει να την διαμορφώσουμε, ακριβώς για να επιτρέψουμε επιτυχημένες νέες διευρύνσεις. Το τέταρτο σημείο αφορά την Τουρκία. Λυπάμαι για το παζάρι που είδα τις τελευταίες μέρες. Ενώ η Επιτροπή μιλάει για την ανάγκη ενός "strict conditionality", δηλαδή σαφών προϋποθέσεων, στην περίπτωση της Τουρκίας δίνει ένα αντικρουόμενο μήνυμα. Δεν την πιέζει άμεσα να εφαρμόσει την υποχρέωσή της για το Πρωτόκολλο, δεν την πιέζει να αναγνωρίσει ένα από τα 25 κράτη μέλη, την Κύπρο, κάνει ένα παζάρι για το αν θα ανοίξουν ένα ή δύο ή τρία λιμάνια, αγνοεί παντελώς τη ρίζα του προβλήματος που είναι μια στρατιωτική κατοχή, η οποία παραβιάζει όλες τις ευρωπαϊκές αρχές που διατεινόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν προκειμένου να υπάρχει διεύρυνση. Καλώ την Επιτροπή, έντονα, να ξαναγυρίσει στις αρχικές της ρίζες αυτή την προσπάθεια: χρονοδιαγράμματα, απαιτήσεις από την Τουρκία, προς όφελος της ίδιας της Τουρκίας και των δημοκρατών σ' αυτή τη χώρα."@sl19
"Herr talman! Jag vill kommentera fyra saker: Först finns det en myt – för det är en myt – om att utvidgning och fördjupning är motstridiga tillstånd. Sedan början av 1980-talet är det faktiskt utvidgningen som inneburit en ökad fördjupning för oss med strukturfonder, EMU och ett ökat samarbete för att bekämpa organiserad brottslighet, hantera invandringen och skapa världsfred. Därför måste utvidgningen fortsätta. Den andra punkten rör naturligtvis västra Balkan. Det gläder mig att deras integrationsprocess inte ifrågasätts, vilket den heller inte bör göra. För det tredje har vi turerna kring ”absorptionskapaciteten” eller ”integrationsförmågan”, med vilket vi menar förmågan att integrera nya länder. Detta är Europas åtagande. Dess åtagande. Precis som Köpenhamnskriterierna är ett åtagande för de andra länderna. Vi är inte som journalister eller statistiker som kontrollerar om denna förmåga finns eller inte. Vi måste skapa den, just för att möjliggöra en vidare utvidgning. Den fjärde punkten rör Turkiet. Det är så tråkigt med det köpslående jag bevittnat under de senaste dagarna. Medan kommissionen talar om behovet av ”strängt villkorande”, vilket betyder tydliga förhandsvillkor, sänder den ut ett motstridigt budskap när det gäller Turkiet. Kommissionen utövar inte påtryckningar på Turkiet att direkt tillämpa sitt åtagande om protokollet, men den utövar påtryckningar på Turkiet att erkänna en av de 25 medlemsstaterna, Cypern. Den köpslår om huruvida en, två eller tre hamnar ska öppnas och ignorerar fullständigt grunden till problemet, vilket är en militär ockupation som överträder alla de europeiska värderingar som vi vidhåller ska stärkas i samband med utvidgningen. Jag uppmanar starkt kommissionen att återgå till väsentligheterna genom att upprätta en tidsfrist och ställa krav på Turkiet, till förmån för Turkiet självt och för demokraterna i landet."@sv21
lpv:unclassifiedMetadata
"strict conditionality"2

Named graphs describing this resource:

1http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Czech.ttl.gz
2http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Danish.ttl.gz
3http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Dutch.ttl.gz
4http://purl.org/linkedpolitics/rdf/English.ttl.gz
5http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Estonian.ttl.gz
6http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Events_and_structure.ttl.gz
7http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Finnish.ttl.gz
8http://purl.org/linkedpolitics/rdf/French.ttl.gz
9http://purl.org/linkedpolitics/rdf/German.ttl.gz
10http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Greek.ttl.gz
11http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Hungarian.ttl.gz
12http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Italian.ttl.gz
13http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Latvian.ttl.gz
14http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Lithuanian.ttl.gz
15http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Maltese.ttl.gz
16http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Polish.ttl.gz
17http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Portuguese.ttl.gz
18http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Slovak.ttl.gz
19http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Slovenian.ttl.gz
20http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Spanish.ttl.gz
21http://purl.org/linkedpolitics/rdf/Swedish.ttl.gz
22http://purl.org/linkedpolitics/rdf/spokenAs.ttl.gz

The resource appears as object in 2 triples

Context graph